ஜீவன் 

[ பெண் மனம் ஒன்று தனது வாழ்க்கையின் ஓட்டங்களை தானே சொல்வது மாதிரியான வடிவம் தான் இந்த ஜீவன் ]

நெஞ்சில் களிப்போடு,

கையில் இனிப்போடு,

விழிகளில் ஆசையோடு,

காத்திருந்த நெஞ்சம் 

கல்லாகிப் போனது,

பெண் பிள்ளையாக 

நான் பிறந்ததால் !

காற்றடித்தால் 

காணாமற் போகும் 

களிமண் குடிசையில்,

கல்வியின் வாசம் 

நுழைவதற்குக்

காசுக்கு  எங்கே போவது ?

சில வண்ணச் சீருடையிட்டு,

சின்னப் பாதங்களில் உறையிட்டு,

சின்னஞ்சிறிய மலர்கள் 

சிங்காரமாய் பள்ளி செல்கையில்  

சிந்திய கண்ணீரைத் தொட்டு 

சிரித்தபடி செல்லும் என் மனம் !

சில்லெனும் குளிரோடையில் 

சித்திரமாய் தாமரை மொட்டு 

சிரித்து நின்றால்தான், கதிரவனும் 

சிறப்பாய்த் தன் 

செங்கதிர்களை வீசுவான், ஆம் !

வளர்ந்து வரும் - என் 

வயதுகளில் நான் 

வளர்பிறையாகி 

வாட்டும் பௌர்ணமியாகினேன் !

கல்விச் சாலைகளுக்கும்,

கடமைகளைச் செய்வதற்கும்,

கடந்து செல்லும் 

காளையர்களின் 

கண்ணாடி பட்டுக் 

களைத்துப் போனது, இந்தக் 

காய்ந்த உடல் ! என் 

மனம்  பார்க்கவில்லை யாரும், என் 

குணம் காணவில்லை யாரும்,

கண்டது என் பருவம் தான் !

கணத்தது இந்த இதயம் தான் !

பட்டுச் சேலையிட்டு 

பாரிஜாத மாலையிட்டு 

மூணு பவுன் நகையிட்டு 

முச்சந்தியில் நிறுத்தப்பட்டேன், என் 

ஆசைகளுக்கு வேலியிட்டு 

ஆயுள் முழுக்கத் தாலியிட்டு 

ஆதரிக்க வரும் 

அன்புக் கணவனின் கைப்பிடிக்க !

கணவன் என்றும் 

கயவனும் இல்லை 

காரியக்காரனும்  இல்லை 

குடிசைவீட்டுக் குடிமகனாகவே 

குடியிருந்தான் குறைவில்லாமல் !

சொல்லிப் பார்த்தேன் நிலைமையை,

தள்ளிப் பார்த்தேன் வேலைக்கு,

அல்லிப் பூவாயிருந்த விழிகளில்,

ஆறுகளையும் விட்டுப் பார்த்தேன் !

எரி சாம்பலில் விழுந்தவன் 

எழுந்திருக்கவே யில்லை !

இரும்பு பாலமிட்டு 

இருப்புப் பாதைபோல 

இருந்த என் வாழ்வு 

இருண்டு போனது ! ஆம் 

மலிவான விலையில் 

மதுவருந்தி, உயிரை 

மாய்த்துக் கொண்டான், என் 

மணவாளன் !

நரை வளரும் காலத்தில் 

மறைந்த நாயகனின் நினைவில் 

நிறைகளைக் காணாத மனம்,

குறைகளில் நிரம்பி ஆயுளைக் 

கரைத்துக் கொண்டு இருக்கிறது.

பெண் ஒரு ஜீவநதியா ?

ஜீவன் உள்ள மட்டும் 

ஜீவிக்கிற மனதைத் தாருங்கள், - இல்லையேல் 

ஜீவனுக்கு விடுப்பு கொடுங்கள்  - அந்த 

ஜீவன் நிச்சயம் 

ஜீவிக்கும் இன்னொரு பிறவியில் !